Met de Seoul van Shanghai naar Antwerpen 2017

Reisverslag Rickmers Seoul, 2 juli (Shanghai) – 12 oktober 2017 (Antwerpen)

De Rickmers Seoul is een Duits schip dat onder de vlag van de Marshall eilanden vaart. Het is samen met 9 identieke schepen rond 2003 gebouwd in China.
De bemanning is grotendeels Filippijns, hogere officieren Europees (Roemeense kapitein en 1e stuurman).Het schip is bijna 200 meter lang (ter vergelijk: moderne containerschepen kunnen 400 meter lang zijn).
De opbouw is hoog, zodat over de deklading heen gekeken kan worden. Van boven naar beneden:

  • brug
  • pilot dek (loze en grotendeels open ruimtewaar ik vaak te vinden ben, deels overdekt)
  • dek D (hogere officieren en passagiers, ikke dus)
  • dek C (lagere officieren)
  • dek A (messrooms, kombuis etc.)
  • poopdek (ladingkantoor voor in de havens, winches enz.)
  • machinekamer (diverse dekken, totaal ongeveer 15 meter hoog) Er is geen lift, dus (heel) veel trappen lopen.
  • -dek B (bemanning)
  • -hoofddek (loopt over het hele schip)

De hoofdmotor is een 7 cilinder MAN/B&W van ongeveer 21.000 Pk die op vol vermogen per dag meer dan 50.000 liter brandstof verbruikt.De ruimen zijn zo'n 15 meter diep en zijn flexibel in hoogte in te delen met tussendekken. Er zijn 4 kranen aan dek, waarvan de 2 zwaarste samen ruim 600 ton kunnen tillen.Voor we naar Amerika vertrekken laden we in de laatste haven in Zuid Korea zware deklading van 14 meter hoog.Het schip vervoert van alles en nog wat, stukgoed en containers.


Rickmers Seoul te Nagoya

Zondag 2 juli

Met hulp van het agentschap van Rickmers kom ik aan boord van de Rickmers Seoul te Shanghai,
waar ik een warm welkom krijg van kapitein en bemanning.

Dezelfde avond vertrekken we naar Xingang.

Vanaf de rivier hebben we een mooi uitzicht op de stad Shanghai.


(Mijn) hut 612, bakboord D dek

Woensdag 5 juli

‘s Middags komen we aan in de Chinese haven Xingang, niet ver van Peking.

Donderdag 6 juli

Ik kan de wal op maar besluit daar vanaf te zien. De stad is vrij ver weg en er is op het schip voor mij veel te zien.

Vrijdag 7 juli

Na de lunch zijn we vertrokken uit de haven nabij Peking, terug naar Shanghai.
De derde werktuigkundige wordt binnenkort afgelost, viert daarom een feestje en ik ben daarbij uitgenodigd bij de Filippijnse bemanning.
Na 2 sterke biertjes van een halve liter (8 procent, de derde heb ik met veel moeite afgeslagen) voel ik hem aardig zitten.
De sfeer is uitermate gezellig en men vindt het leuk dat ik er bij ben.
Moeilijk te beschrijven, een mengeling van heimwee en vriendschap op de lange reis, onder het genot van Filippijnse muziek en karaoke te midden van de bemanning.
8 uur 's avonds ben ik ook boven uitgenodigd aan de bar van de officieren.
Over maximaal 3 maanden nemen we afscheid, gaan terug naar onze familie thuis en misschien zien we elkaar nooit weer terug.....
Dat is het leven van een zeeman.
Het is voor mij weer als vanouds, biertje terwijl het schip langzaam maar zeker verder vaart waarbij het dreunen en trillen van de motoren steeds voelbaar aanwezig is.
Terwijl we zo door internationale wateren varen zijn ook de gesprekken internationaal en uiteraard weten wij het beter dan de politici die aan de macht zijn.
Een Rus, 3 Roemenen en een Nederlander aan de bar. Dit is wat ik als oud zeeman zocht...

Zaterdag 8 juli

De kapitein is jarig, dus opnieuw 's avonds naar de bar waar we naar muziek video's kijken.


De brug ‘s avonds

Zondag 9 juli

Aankomst in Shanghai, maar we moeten buiten de haven voor anker wachten want er is congestie in de haven.

Vrijdag 14 juli

We liggen nog steeds voor anker te wachten, beetje saai maar zonnig en warm en ik lees vaak een boek aan dek. Intussen heb ik de machinekamer gezien onder begeleiding van de hoofd werktuigkundige.
Ik heb een aantal video's bij mij van Floortje Dessing en op een avond hebben we er 1 op de grote TV in de bar bekeken met o.a. stuurman en kapitein.
Vandaag maakt de steward mijn hut schoon, wat wekelijks door de kapitein gecontroleerd wordt.
Ik vlucht maar gauw naar de brug en maak een praatje met de derde stuurman.
Hij wacht op aflossing in een volgende haven, en hoe langer we voor anker wachten hoe langer dat duurt.
Bovendien heeft hij nu niet veel te doen en verveelt zich.
Daarna mijn dagelijkse ochtend wandeling het schip rond, met helm en werkschoenen.
Onderweg kom ik her en der matrozen tegen die roest bikken en schilderen, en vriendelijk groeten. Bij de boeg is het stil, het vage altijd aanwezige achtergrond geluid van de motoren is hier niet te horen.
Het is zonnig en niet te heet, heerlijk weer om na de lunch aan dek een boek te lezen. 's Avonds horen we dat we op zijn vroegst pas zondag naar binnen kunnen.
De stemming wordt nu toch wat katterig, ook al omdat een aantal officieren op aflossing wacht wat nu vertraging oploopt.

Zaterdag 15 juli

We liggen nu al bijna een week voor anker en nog steeds is geen zicht op wanneer we de haven van Shanghai in kunnen.
Het drinkwater raakt op en gaat voorlopig in zoverre op rantsoen dat de wasmachines niet meer gebruikt mogen worden, veel verse groenten hebben we ook niet meer want niemand had er op gerekend dat we zo lang moeten wachten.
Er begint nu toch ook wat onrust te ontstaan, wat is er gaande? Wel geruststellend dat andere schepen ook al dagen wachten.
De tweede werktuigkundige heeft een maand vast gezeten op een container schip van Hanjin toen Hanjin failliet ging.
's Avonds houd ik vaak de derde stuurman gezelschap op de brug.
Die heeft nu ook niets meer te doen en luistert naar steeds dezelfde muziek, overschreeuwd door deels Chinese en deels Engelse oproepen van allerlei schepen over de VHF radio naar Shanghai pilot station op kanaal 69, vergezeld door een andere VHF die op kanaal 8 uitluistert naar Shanghai VTS (Vessel Traffic System).
Vanavond weer muziek video's kijken in de officieren bar boven.
Biertjes worden daar vergezeld met zonnebloempitten waar zo ongeveer alle officieren aan verslaafd zijn.
Overigens wordt er maar matig gedronken en gelden daarvoor strikte regels.

Zondag 16 juli

Aan het eind van de middag komt eindelijk bericht dat we die nacht de rivier op kunnen. De opluchting is voelbaar en die avond om 11 uur gaan we anker op.

Maandag 17 juli

Ik sta om 5 uur op om op de brug het laatste stuk rivier te zien in het licht van de vroege ochtend. In de verte zijn de hoge gebouwen en blikvangers van Shanghai te zien.
Om 7 uur liggen we aan de kant en even later stroomt het kantoor op het poop-dek beneden vol met mensen van het agentschap, immigratie enz.

Dinsdag 18 juli

Ik refereer naar de komende aflossing van onder andere de kapitein in Masan en krijg lachend als antwoord dat we Masan en Ulsan overslaan en de kapitein nog even mee moet.
Leuke grap, of niet?
Daar kom je niet achter als je verder vraagt, dus laat maar even zitten.
Voor mij is een afspraak gemaakt voor controle van een rare bobbel op mijn wang en om 8 uur wordt ik afgehaald door een niet-Engels sprekende ongeduldige Chinees.
Het is 2 uur rijden naar een ziekenhuis door een heksenketel van verkeer.
Het ziekenhuis ziet er modern en vriendelijk uit, opvallend is de inrichting van de open wachtruimte die meer doet denken aan een restaurant.
Op een bord staat dat iedereen in dit Internationale ziekenhuis vloeiend Engels spreekt.
Ik wordt netjes van de ene arts naar een andere begeleid en kom uiteindelijk bij een dermatoloog terecht.
Eerst maar eens met zalfjes proberen, als dat niet helpt over 2 weken terug komen. Ja, maar dat wordt dan een ander ziekenhuis want dan zijn we in Kobe.
Communicatie uiterst moeizaam, maar dat ligt dus aan mijn Engels want volgens dat bord is haar Engels perfect.
Was dat onderwijs in Nederland destijds toch niet geweldig of heb ik niet opgelet? Tot slot vraagt ze waar in godsnaam Netherlands ligt, nog nooit van gehoord.
Kreten als Amsterdam, Holland, near Germany resulteren alleen in een wazige blik.
Ik overweeg nog even over Ruud Gullit, van Basten, tulpen, kaas, stroopwafels, Giethoorn en Verstappen te beginnen maar zie daar toch maar vanaf, mijn Engels is daar vast niet goed genoeg voor.
Terug bij het schip zie ik letterlijk een metalen balk die over de gangway (loopplank) hangt over het hoofd en bots er tegenop.
Schade valt mee maar het bloed enorm en de stuurman aan dek schrikt zich een hoedje. Schoonmaken en klaar lijkt mij maar zo kom ik er niet vanaf en het gevolg is dus een joekel van een pleister op mijn voorhoofd.
Dat gaat natuurlijk als een lopend vuurtje over het schip, de standaard begroeting "hello sir" verandert direct in een semi-onschuldig "what happened?".
Tja, moet je maar niet zo stom zijn.
Bij het avondeten wordt mij duidelijk dat het wel degelijk serieus is dat we Masan en Ulsan overslaan. Een ander schip zit dicht achter ons aan en neemt deze havens over, zodat wij weer op schema komen. Die avond geniet ik aan dek van een prachtige zonsondergang waarna onze 5000 ton lading geladen is en we vertrekken, de rivier weer af naar Qingdao.
Daarna resp. in Japan Nagoya en Kobe en tot slot in Korea Inchon (bij Seoul) voor het laden van zware lading.
Dan de Pacific over, waar we het grootste deel van augustus over gaan doen met een economische vaart van 14 knoop (= zeemijl = 1,8 km).

Messroom


Woensdag 19 juli

Mooi rustig weer, 's middags liggen we een uur bijna stil in verband met een reparatie in de machinekamer.
Kapitein en stuurlui vragen bezorgt naar mijn welzijn, maar ik voel me fit.
Derde stuurman krijgt een vriendelijke hint van de kapitein dat hij mij koffie had moeten aanbieden.
Een vreselijk vergrijp.....

Donderdag 20 juli

Met een stralende ochtendzon komen we aan in onze laatste Chinese haven, Qingdao, voor het laden vaneen armzalige 500 ton lading.
De haven blijkt tevens een militaire basis te zijn, vanuit mijn hut kijk ik uit op onder andere 3 onderzeeboten.
Toch maar even niet fotograferen
We liggen vlak bij het stadje maar de immigratie neemt mijn paspoort mee om een uitreis stempel te plaatsen en pas laat in de avond komt die terug, dus ik kan de wal niet op.
De pleister kan van mijn voorhoofd af en er is bijna niets meer van mijn aanvaring te zien

Vrijdag 21 juli

Midden in de nacht (om half 3) gaat de telefoon in mijn hut, aantreden voor face-check door de immigratie, vervolgd door controle op verstekelingen.
De hele bemanning wacht slaperig de komst van de autoriteiten af en al met al duurt het een uur voor dat is afgehandeld.
Kort daarna vertrekken we.
Bye bye China en Japan here we come en eerlijk gezegd spijt het mij niets.
Als ik om een uur of 8 weer op de brug kom blijkt de kapitein de wacht van de derde stuurman overgenomen te hebben en maak ik een kop koffie voor hem en mijzelf.


Zaterdag 22 juli

Tijdens de lunch wordt een oefening algemeen alarm en brand aangekondigd.
Op het moment van alarm zo snel mogelijk met warme kleren, zwemvest en helm naar het monster station.
Mijn rol blijft beperkt tot toeschouwer terwijl een gesimuleerde brand in een ruim snel geblust wordt.
Daarna zijn de overlevingspakken aan de beurt, aantrekken (kunst apart) en uittesten in het inmiddels gevulde zwembad.
Een erg vreemd gezicht, allemaal grote oranje vissen in een zwembad van 4 bij 4 meter.


Overlevingspakken testen in het zwembad

Tijdens de lunch wordt een

oefening algemeen alarm en brand aangekondigd.
Op het moment van alarm zo snel

mogelijk met warme kleren, zwemvest en helm naar het monster station.
Mijn rol blijft beperkt tot toeschouwer terwijl een

gesimuleerde brand in een ruim snel geblust wordt.
Daarna zijn de

overlevingspakken aan de beurt, aantrekken (kunst apart) en uittesten in het

inmiddels gevulde zwembad.
Een erg vreemd gezicht, allemaal

grote oranje vissen in een zwembad van 4 bij 4 meter.

Die avond komen we door straat Kanmon, net onder het grootste eiland van Japan. Het is helaas donker maar toch wel spectaculair.


Maandag 24 juli

's Morgens vroeg komen we aan in Nagoya, waar het, zoals tot nu toe steeds, warm en zonnig is.
2 heren van de quarantaine dienst informeren naar mijn gezondheid en controleren mijn temperatuur en of mijn hut wel schoon is.
Over het laatste krijg ik een compliment en het wordt met veel respect en excuses en de nodige humor afgedaan.


Nagoya, gezien vanaf het kasteel

Als passagier moet ik daarna eerst langs immigratie en douane.
Een metro brengt mij dan naar het centrum van waar ik naar Nagoya Castle loop.
Opvallend hoe goed er met voetgangers rekening gehouden wordt, en ik ben ook lang niet de enige wandelaar.
Een vriendelijke dame van de informatie heeft niets te doen en dringt mij min of meer haar tips op. Ze verwijst onder andere naar een volgens haar erg leuk winkelcentrum en geeft aan hoe je lopen moet.
De winkels die ik aantreft zijn zo ongeveer allemaal op vrouwen gericht, maar er is wel een parkje en ik vermaak mij toch wel.
De metro brengt mij in een half uur op een kilometer van het schip terug.

Dinsdag 25 juli

's Middags vertrekken we van Nagoya naar Kobe.

Woensdag 26 juli

Rond lunchtijd komt de loods aan

boord en om een uur of 3 liggen we aan de kade van Kobe.
Die dag wordt er niet gewerkt,

een of andere Japanse feestdag schijnt het, en ik kan samen met kapitein en

hoofd machinekamer de wal op.
Ook nu weer schitterend weer en Kobe is een mooie stad.

Van mijn eerdere bezoek 40 jaar geleden herken ik niets meer, deels door de

aardbeving die daar geweest is natuurlijk.


Kobe

Donderdag 27 juli

Voor de laatste keer kan ik in in Kobe de wal op.
Dit is ook de laatste keer voor de grote oversteek naar Amerika, want de volgende en laatste haven in de buurt van Seoul mag ik de wal niet op vanwege immigratie beperkingen.
Het is volop genieten en dit keer loop ik terug naar het schip in plaats van gebruik te maken van de metro.
Opnieuw valt op dat overal brede trottoirs zijn waar ook druk gebruik van gemaakt wordt.

Vrijdag 28 juli

's Morgens wordt in het immigratie kantoor in de stad mijn paspoort afgestempeld. De wal kan ik daarna dus niet meer op.

Aan het begin van de avond vertrekken we weer uit Kobe.



Zaterdag 29 juli

Rond het avondeten komen we weer door Kanmon Street met een schitterende

zonsondergang.
Die avond komen we (kapitein,

officieren en ik) voor de laatste keer naar de bar in oude bezetting, in Inchon

worden o.a. kapitein en hoofd machinekamer afgelost.
's Nachts slingeren we behoorlijk

en de containers slaan steeds tegen de geleiders aan, zodat van slapen weinig

terecht komt.
Ik ben lang niet de enige die dit

probleem ervaart en de volgende morgen worden de containers met houten keggen

vast gezet.


Kanmon street

Maandag 31 juli

Om 5 uur 's morgens komt de loods aan boord en om half zeven liggen we aan de kade van Inchon. 2 modules staan klaar op de kade, wegen elk 300 ton, zijn 14 meter hoog en krijgen wij als deklast mee naar Amerika.

De nodige extra specialisten komen aan boord om dit voor te bereiden, maar die dag wordt er nog niet daadwerkelijk geladen. Het is de laatste dag dat ik gebruik kan maken van mobiel internet en nog foto's kan verzenden en ontvangen.




Dinsdag 1 augustus

Als ik om 7 uur slaperig uit mijn raampje kijk wordt er al druk gewerkt aan de twee modules die wij aan dek krijgen.
Met speciale hef voertuigen worden ze naar het schip verreden en daar door de 2 zware kranen van het schip opgetild.
Het gaat allemaal opvallend soepel, terwijl het toch enorme gevaarten zijn.
Rond lunchtijd is de klus geklaard.
Inmiddels zijn aflossers aan boord gekomen en aan het eind van de middag vertrekken onder andere de afgeloste kapitein, hoofd machinekamer, elektricien en 3e stuurman.
De lading wordt zorgvuldig vast gezet en laat die avond vertrekken wij voor een oversteek van ruim 3 weken naar het Panama kanaal.




Laden van zware lading: 2 modules

De Pacific oversteek

Woensdag 2 augustus

We moeten nog even aan elkaar wennen maar al gauw blijkt het dat ik met de nieuwkomers goed kan opschieten.
Iedereen is vrolijk en ik ben al weer als deel van de crew geaccepteerd.
We varen om Korea heen en dan ten westen van het hoofdeiland Japan, gaan boven dat eiland langs een straat door en dan groot cirkelen over de oceaan.
Er dreigt wel slecht weer op die route waar we omheen moeten, gezien de zware lading aan dek.

De vreemde bult op mijn wang is plotseling een stuk geslonken en ziet er nu niet meer dreigend uit.

Donderdag 10 augustus


Tot Panama gaat elke maandag, woensdag en vrijdag de klok een uur vooruit.
Stemming aan boord uitstekend.
Tijdens de koffie zijn er discussies over wie welke laptop in Amerika gaat kopen. Daarbij wordt mijn mening gevraagd, maar verder doe ik er niet aan mee.

Eerste zaterdag 12 augustus

Zoals elke zaterdag sloepenrol en brandweer oefening.
Die is dit keer wat uitgebreider, met instructies van de kapitein hoe om de gaan met de USA Coast Guard.
We passeren de datumgrens en krijgen daarom 2 zaterdagen in een week van 8 dagen,

Tweede zaterdag 12 augustus

We zijn ongeveer halverwege de

oversteek van Korea naar Panama en hebben barbecue, gevolgd door een feestavond

in de “Blue Bar” boven, op het pilot dek.

De tweede stuurman blijkt een prima drummer en een Filippijnse matroos en de Russische tweede werktuigkundige zingen en begeleiden zichzelf met gitaar.


Bbq halverwege de Pacific
Ontzettend gezellig

Alleen op de Pacific
Zondag 13 augustus



Zoals elke zondag ontbijt met pannenkoeken.

Maandag 14 augustus
Na de koffiepauze vertrekt de tweede werktuigkundige naar de kombuis
om speciale Russische soep te maken en de Filippijnse kok voor een
volgende keer te leren hoe dit moet..
Smaakt best lekker!
We gaan wat te snel (14,8 mijl) en daarom wordt het toerental van
de motor verlaagd van 75 naar 67 RPM, waarmee de snelheid terug
loopt naar ongeveer 12 mijl.

Dinsdag 15 augustus

Voor het eerst in bijna 2 weken is er een ander schip te zien,
het containerschip Maersk Seoul haalt ons in op een afstand
van 6 mijl, net als wij op weg naar het Panama kanaal.

Wel toevallig dat net de Maersk Seoul ons, de Rickmers Seoul, inhaalt.

Woensdag 16 augustus

We gaan weer terug naar de oude snelheid slingeren daardoor minder.

Zondag 20 augustus

We draaien weer wat langzamer.
Verse groenten zijn al weer een tijdje op, dus geen verse salades meer. Voor het eerst sinds dinsdag zien we zowaar weer schepen.
Ook zijn er weer een aantal vogels die laag over het water scheren, kennelijk op zoek naar vliegende vissen.
In de laatste haven van Amerika, Morehead City, moeten we vliegtuigonderdelen laden die bestemd zijn voor Frankrijk, maar die zijn op zijn vroegst pas 25 augustus klaar voor verscheping.
Dat betekent dat we waarschijnlijk vertraging oplopen en pas 12 oktober in Hamburg aankomen.

Maandag 21 augustus

Vanaf de brug zijn 2 dolfijnen te zien, en als ik snel werkschoenen en helm regel en naar voren ga ben ik op tijd om ze te zien spelen met de bulb steven.
Wat een prachtig gezicht!
Jammer genoeg staat mijn camera fout ingesteld, slechts 1 matige foto.
In de machinekamer is inmiddels de temperatuur opgelopen tot 45 graden.

Zaterdag 26 augustus

We komen aan bij Balboa, de ingang van het Panama kanaal, maar moeten tot een uur of 4 de volgende morgen voor anker wachten.


Zondag 27 augustus

In de vroege uurtjes anker op en als de zon op komt varen we de eerste van de drie sluizen in van het Panama kanaal.
Het “nieuwe” Panama kanaal is niet anders dan een serie nieuwe, grotere sluizen aan beide kanten van het kanaal waar schepen met sleepboten begeleid worden.
Gelukkig gaan wij de oude sluizen in, waar locomotiefjes aan beide kanten, voor en achter, het schip recht de sluizen in trekken.
Het kanaal zelf is maar een kilometer of 60 lang.


Het binnenvaren van de sluizen van het Panamakanaal

Er is weinig veranderd aan de oude sluizen en het kanaal zelf, dat dwars door de natuur loopt, sinds ik een jaar of 40 geleden er met de Nedlloyd Delft door ging..
Aan tafel ontmoet ik twee loodsen, die graag een praatje maken.
Prachtig varen, maar aan het begin van de middag zijn we al bij de sluizen aan de andere kant en kort daarna varen we de Atlantische oceaan al weer op.
Na het avondeten zit ik bij de Filippino’s, die zich vermaken met karaoke en voor het eerst van mijn leven doe ik een poging! Het aloude Donna Donna Donna (Joan Baez) gaat me best redelijk af en tot mijn verbazing blijkt ook een Filippino dit lied in zijn jeugd met anderen samen gezongen te hebben. Daarna weer naar de brug.

Maandag 28 augustus

Langzaam maar zeker begint het tot iedereen (inclusief mijzelf) door te dringen dat orkaan Harvey nog wel eens gevolgen zou kunnen hebben voor onze reis. Eerstvolgende vrijdag worden we in Lake Charles verwacht, wat vlak bij Houston ligt.

De zondag daarna zijn we gepland voor Houston, maar volgens de laatste berichten is de haven gesloten zodat er op zijn minst kans is op congestie.

En Houston is een belangrijke haven waar we veel lading moeten lossen.

Woensdag 30 augustus

We gaan ’s middags gestopt liggen drijven in afwachting van verder nieuws.
Uiteindelijk lijkt het er op dat we de deklading die voor Lake Charles bestemd is en die als eerste gelost moet worden min of meer volgens plan kunnen afleveren.

Donderdag 31 augustus

De eerste stuur is jarig, dat wordt feestje in de Blue Bar.
Inmiddels varen we rustig verder en is het nog steeds schitterend weer met kalme zee.
Eind van de middag komt het bericht dat we na Lake Charles eerst naar New Orleans gaan en dan pas naar Houston.
We passeren stil liggende schepen die voor Houston bestemd zijn.

Zaterdag 2 september

Ja, de oversteek zit er nu toch echt op. We varen de rivier naar Lake Charles op, ’s middags wordt de heavy lift deklading gelost in een lichter.
Diezelfde avond vertrekken we al weer naar New Orleans.
Van schade door storm Harvey
eigenlijk niets te zien!


Lake Charles, lossen van de deklading






Maandag 4 september


In alle vroegte varen we de Mississippi op naar New Orleans, vroeg in de middag komen we aan.




Aankomst in New Orleans

Maandag avond 4 september

In New Orleans is er volop tijd om de wal op te gaan en 4 september is een Amerikaanse feestdag, er wordt niet gewerkt. In Amerikaanse havens is het echter over het algemeen verboden over het havengebied te lopen. Je moet gebruik maken van een taxi met een speciale licentie voor het havengebied (TWIC genoemd, in New Orleans is er maar 1 taxi die die licentie heeft), maar soms, zoals in New Orleans, is er tijdens werkuren al dan niet gratis transport naar/van het zeemanshuis.

Resultaat is dat je meestal in groepjes gaat.

Die avond ga ik met een paar officieren naar de binnenstad van New Orleans.





Dinsdag 5 september



Overdag, dus het busje van het zeemanshuis rijdt. Ook die moet
gebeld worden, maar het is in elk geval veel prettiger en goedkoper dan dat taxi gedoe, bovendien kon ik meteen een afspraak maken voor de terugweg.
En zo kwam ik voor het eerst in jaren weer eens in een zeemanshuis!


New Orleans

Lopend zie je meer en weet je veel beter waar je bent en waar je mee bezig bent vind ik, je bent helemaal eigen baas.
New Orleans is een rustige, mooie stad met veel oude gebouwen en ook met een vriendelijke bevolking.
Beslist een verademing vergeleken met mijn ervaringen van een paar jaar geleden met New York. In tegenstelling tot de landen in Azië waar ik meestal op vakantie ben wordt er erg netjes en kalm gereden zonder getoeter of wat dan ook.
Voor mij even wennen dat ik niet direct als toerist herkend word. Al met al een leuke dag.
Als ik weer terug ben in het zeemanstehuis krijg ik een gratis kopje thee en wordt daarna weer naar het schip gebracht,
Evenals destijds vraag ik me overigens wel af hoe zeemanstehuizen gefinancierd worden.

Woensdag 6 september

Vertrek op zijn vroegst eind van de middag, tijd genoeg om nog eens de stad in te gaan.
Als ik weer terug ben op het schip blijkt het lossen minder snel te gaan dan verwacht en is het vertrek een dag uitgesteld.

Donderdag 7 september

’s Avonds vertrekken we naar Houston

Zaterdag 9 september

In alle vroegte gaan we voor anker en in de loop van de morgen komt het bericht dat we op zijn vroegst vrijdag pas de haven in kunnen.
Meteen wordt aangegeven dat met water en voedsel zuinig omgesprongen moet worden.
Alleen als we op zee varen wordt overtollige warmte van de hoofdmotor gebruikt om van zeewater drinkwater te maken.
’s Middags weer safety drill.

Zondag 10 september

’s Avonds komt bericht dat we waarschijnlijk gaan uitwijken naar Galveston, ongeveer 60 kilometer van Houston.

Maandag 11 september

Rond koffietijd gaan we anker op en rond lunchtijd liggen we al aan de kade van Galveston.
Alsnog wordt duidelijk wat er in Houston aan de hand is: een deel van de haven is afgesloten en net in dat deel moesten wij zijn.
De scheepsagent komt aan boord en laat foto’s zien van de overstromingen vlak bij zijn huis in Houston die bepaalt indrukwekkend zijn

Dinsdag 12 september

Voor transport van en naar schip zijn we weer aangewezen op een verplichte taxi, met enige moeite krijg ik die te pakken en laat mij bij het zeemanshuis van Galveston afzetten. Eigenlijk had ik naar het NASA bezoekerscentrum willen gaan, maar dat kost 75 dollar enkele reis per taxi en openbaar vervoer is nauwelijks aanwezig.
Dan maar naar het strand en met een gehuurde fiets de boulevard heen en weer.
Wel leuk, maar erg Amerikaans en bovendien is het gloeiend heet die dag

Ter afsluiting een kop cappuccino bij een koffiehuisje in het centrum en terug aan boord met de taxi.

Woensdag 13 september

Er is wel gelegenheid weer de wal op te gaan maar ik heb Galveston wel gezien en vermaak me liever met het lossen van de 150 containers, mooi te zien vanaf het pilot dek onder de brug en in de schaduw.
De kade waar we liggen heeft nauwelijks voorzieningen, de containers worden met eigen kraan gelost.
De snelheid waarmee dit gaat is ongeveer 8 per uur, tot ’s middags de walkraan het begeeft en vervangen moet worden.

Donderdag 14 september

De havenarbeiders hebben inmiddels ontdekt dat het ook zonder vrachtauto’s kan en dat we 2 zogenaamde container spreaders aan boord hebben die je met touwtjes vanaf de grond aan een container kan vast koppelen of los koppelen.
Daarmee loopt de snelheid op tot 12 containers per uur en rond de koffie is het toneelstuk ten einde. Als het lunchtijd is vertrekken we en zetten er dit keer behoorlijk de sokken in om zondagmorgen op tijd in Savannah aan te komen.
Prima weer en gladde zee.
Orkaan Irma zal inmiddels wel uit ons gebied zijn, maar op de geprinte weerkaart is wel José te zien… Voor het eerst varen we volle kracht (18 knoop) om wat verloren tijd in te halen, met als gevolg dat alles trilt en rammelt.
Zoals de laatste tijd eigenlijk elke avond weer een prachtige zonsondergang, dit keer achter het schip.

Vrijdag 15 september

Bij het ontbijt valt op dat er zonlicht in de messroom is.
Dat is voor het eerst in weken, want er stonden vanaf China containers voor de ramen.

Zondag 17 september

Het schip slingert enorm, erg vermoeiend want je moet je steeds schrap zetten.
’s Nachts resulteert dat in een erg krampachtige houding, mijn kooi is langsscheeps dus bij elke slingerbeweging heb je de neiging in bed om te rollen.
Van slapen komt weinig en dat geldt niet alleen voor mij.

Maandag 18 september

Voor het ontbijt liggen we aan de kade in Savannah.
’s Middags ga ik samen met een groepje bemanningsleden naar een winkelcentrum.
Omdat het ook hier weer niet is toegestaan om over de kade te lopen ben ik weer verplicht gebruik te maken van taxi’s of het busje van het zeemanstehuis.

Dinsdag 19 september

Vertrek op zijn vroegst ’s avonds en ik besluit dit keer alleen voor mijzelf vervoer te regelen naar downtown.
De oude stad Savannah is beslist de moeite waard met erg veel parkjes en weinig verkeer. Veel oude gebouwen, vriendelijke bevolking die mij meerdere keren aanspreekt.
Ik moet mij nog haasten om op de afgesproken tijd weer klaar te staan voor de taxi terug naar het schip.
Uiteindelijk gaan we die dag niet weg, zodat de elektricien ’s avonds zijn verjaardag kan vieren in de Blue Bar,

Savannah

Woensdag 20 september

Tijdens de lunch vertrekken we naar Philadelphia.

Vrijdag 22 september

Als ik wakker wordt varen we al de rivier de Delaware op en na een aantal bruggen onderdoor gevaren te zijn bereiken we aan het eind van de morgen de kade, even voorbij de stad.
We hebben haast, orkaan Maria is in aantocht.
Ik heb het geluk dat ik mee kan rijden naar de oude stad met de scheepsagent en geniet de middag en het begin van de avond van de parken en oude gebouwen.
Ook hier weer opvallend rustig auto verkeer.
In de parken scharrelen eekhoorntjes rond, leuk om te zien. Toch vond ik persoonlijk Savannah leuker.
Terug besluit ik de metro te nemen en het laatste stuk te lopen.
Pas in de metro herinner ik mij dat de omgeving van waar het schip ligt als gevaarlijk bestempeld is als het donker is.
Inderdaad geen prettige buurt en ik loop snel de 3 kilometer naar het schip, een voor mij lopende vrouw voelt zich duidelijk niet veilig en vertrouwt mij absoluut niet.

Zaterdag 23 september

Vertrek s'avonds uit Philadelphia

Ik maak kennis met een tweede passagier, een Amerikaan die mee gaat naar Antwerpen. Vertrek is gepland op ’s middags, maar dat gaat niet lukken.
De werktuigkundigen werken zich in het zweet om een defect aan de noodgenerator te verhelpen.
‘s Avonds kunnen we alsnog weg. De eerste brug kunnen we maar net onderdoor, een spannend gezicht.
In het donker varen we de stad langs en de rivier af naar zee.

Zondag 24 september

We zijn te laat om orkaan Maria te ontlopen, de haven van Morehead City is al dicht.
Besloten wordt op volle kracht naar het zuiden te varen, voorbij Morehead City, en een ankerplaats te zoeken.
Intussen begint er al een behoorlijke deining op te komen. Door het slingeren van het schip moet je je voortdurend vasthouden.
’s Nachts resulteert dit in een krampachtige houding, mijn kooi is in de langsrichting van het schip.

Maandag 25 september

Om 11 uur liggen we voor anker op de rede van Charleston.
Nog steeds slingeren we.
Mogelijk moeten we hier een paar dagen wachten tot Maria voorbij is en wij er achter aan alsnog naar Morehead kunnen varen.

Dinsdag 26 september
’s Avonds, eerder dan verwacht, vertrekken we terug naar Morehead City. Of we daar naar binnen kunnen is nog niet duidelijk.


Slingeren

Woensdag 27 september

Als we na de koffie het anker uitgooien komt het bericht dat we naar binnen kunnen, de haven is weer open.
Om een uur of 4 ’s middags liggen we aan de kade.
De verwachting is dat we dezelfde dag nog zullen vertrekken, dus de wal op gaat niet lukken. Er is trouwens zo te zien ook weinig te beleven.
Uiteindelijk wordt besloten een nacht in de haven te blijven en de volgende dag brandstof te bunkeren.

Donderdag 28 september

Er komen tankauto’s langs met dieselolie en rond lunchtijd komt de loods aan boord en zijn we klaar voor vertrek.
Het is nog steeds zonnig, maar later op de middag komen we in de deining terecht die door orkaan Maria is achter gelaten.
Toch is de stemming aan boord vrolijker.
Een dag of 9 Atlantische oceaan in de herfst voor we in Frankrijk zijn, gevolgd door Antwerpen en mijn eindbestemming Hamburg.

Oversteek Atlantische Oceaan

Het is niet gelukt de orkanen voor te blijven en we moeten er nu een beetje achteraan hobbelen.
Bijbehorende deining zorgt voor slingeren en stampen.
De opdracht is om zaterdag 7 oktober in Frankrijk aan te komen, maar de orkanen (met name Maria) maken het onmogelijk de kortste route te volgen en de snelheid loopt ook nog eens behoorlijk terug, hoewel we volle kracht draaien.
Pas halverwege stabiliseert de situatie, lijkt zaterdag haalbaar en worden we met prachtige zonsopgangen en zonsondergangen verwend.
Ongeveer elke dag gaat de klok een uur terug.

Zaterdag 7 oktober

Rond de lunch komen we aan in Montoir, de romp delen van Airbus zijn in een paar uur gelost en aan het eind van de middag vertrekken we al weer.

Maandag 9 oktober

In alle vroegte komt de (Belgische) loods aan boord voor het eerste deel van de Schelde.
Als hij door krijgt dat hij met mij Nederlands kan praten wordt het een geanimeerd gesprek, waar ik me wat schuldig over voel want het is wat mistig en er is nogal wat scheepvaart.
En hoe kan het ook anders, rond lunchtijd liggen we aan de kade van Antwerpen. Die middag blijf ik maar aan boord, we blijven een aantal dagen liggen.

Dinsdag 10 oktober

Nadat eerst bij het ontbijt bekend wordt dat we eerst nog even naar Gdynia gaan en dan pas naar Hamburg wordt bij de koffie duidelijk dat Hamburg helemaal gaat vervallen.
Dat betekent dat ik in Antwerpen van boord moet.
In elk geval geniet ik eerst nog van Antwerpen met mooi weer, met als verrassing een wandeling door een natuurgebied naar de bushalte.

Donderdag 12 oktober: de laatste dag.

Rond een uur of elf is mijn buurman aan boord en na de lunch en een korte rondleiding neem ik bij de thee afscheid.
Het blijkt dat ik nog even langs de immigratie moet en uiteindelijk komen we mede daardoor in files terecht.
Maar ’s avonds trek ik de deur van mijn eigen huis weer achter mij dicht.
Heeft deze reis mij gebracht wat ik er van verwacht had?
Het antwoord is een volledig Ja, maar wel met de kanttekening dat ik het niet zo gauw iemand anders zou aanraden, vanwege met name lange oversteek over de Pacific.
Ik wist van te voren waar ik aan begon, maar de stuurman vertelde over een eerdere passagier die het halverwege niet meer zag zitten en dan is er geen weg terug meer.
Zowel de Roemenen als de Filippino’s heb ik zonder uitzondering ervaren als uitermate plezierig. Een gemeende vriendelijke groet als je over dek loopt, een vrolijke “long time no see” of zelfs een omhelzing als je iemand na een week weer eens ziet (ook dat komt voor)….
Voor herhaling vatbaar?
Niet op deze manier en zo lang, maar ook dat wist ik van te voren.
Het is financieel niet haalbaar en er was erg veel moeite nodig om alles voor elkaar te krijgen. Maar een korte variant van 10 dagen binnen Europa komt er beslist een keer aan, mogelijk op hetzelfde schip al in maart van Hamburg naar Genua.
Ik heb deze reis de nodige vrienden gemaakt en een reis naar Roemenië en/of de Filippijnen behoort zeker tot de mogelijkheden.
Varen is fijn……
Over mij
Van kinds af aan ben ik gefascineerd geweest door schepen.
Na de middelbare school besloot ik naar de zeevaartschool te gaan en scheepswerktuigkundige te worden.
Meer dan 7 jaar heb ik als werktuigkundige gevaren op diverse soorten schepen van de voormalige rederij Nedlloyd en later Wagenborg.
Door persoonlijke omstandigheden heb ik besloten te stoppen met varen om vervolgens meer dan 30 jaar als ICT specialist te werken voor een Nederlands bedrijf.
Wat over is van de tijd dat ik zeeman was zijn romantische herinneringen.
Heden ten dage is de wereld van de scheepvaart in veel opzichten veranderd. Maar voor mij is het nog steeds een prettig gevoel om terug te zijn op een vrachtschip en een klein beetje deel te zijn van dat zeemansleven.

Tom Meijering