Bootreis met de MV Hanjin Harmony - Singapore - Rotterdam 2015

Bootreis met de mv Hanjin Harmony van Singapore naar Rotterdam

Na een heerlijke vakantie van 2 weken op Bali arriveer ik per vliegtuig in Singapore. De Harmony blijkt de volgende dag aan te komen, dus eerst nog een nachtje slapen op een Airbnb-adres en de volgende dag nog een beetje sight-seeing in de buurt van dat adres.

Voordat ik de terminal op mag, moet er eerst een tijdelijke pas voor mij gemaakt worden tegen betaling van Sin $ 4,-. Dan kan ik met de bus naar de Harmony. De eerste vraag van de Roemeense kapitein is of ik kan bridgen. Helaas voor hem, alleen maar klaverjassen. Er blijken gelukkig nog 2 andere passagiers mee te gaan. (Oost)Duitsers. Stephan en Nadine. Nadine is al bijna een jaar van huis. Is via Canada en de westkust van Amerika in L.A. op de boot gestapt naar Melbourne. Rondgetrokken in Aussie- en Kiwiland en via zuid-oost Azië in Singapore beland. De crew is weer Philippijns en de officieren Oost Europees.

Sunrise over Singapore Mijn uitzicht voor de komende 27 dagen

De Hanjin Harmin is iets langer dan mijn vorige boot, de mv Aglaia. De Harmony is slechts 370 m lang en de brugbreedte incl. vleugels 48 meter.

Door de Straat Malakka varen we de Golf van Bengalen in richting Sri Lanka en Malediven en dan naar de Golf van Aden en de Rode Zee met als eerste haven Jeddah.

De reis tot aan Jeddah in Saoedi Arabië zal 11 dagen duren. Gelukkig is er een goed uitgeruste fitnessruimte aan boord, met een tafeltennistafel, een hometrainer, een trilapparaat, een bokszak, een dartsbord en een krachthonk. Hier heb ik heel wat uurtjes doorgebracht. Jammer genoeg was er geen zwembad aan boord.

Naast de boottrips, waarop je de CE tegenkwam, die in training was voor een marathon, veel tijd op de brug doorgebracht, heel veel foto’s gemaakt, e-books gelezen en de vaste eettijden geëerbiedigd. De kapitein was een fijnproever en de kok kon zo voor een Michelin-ster opgaan. Klasse!

Na 5 dagen varen komen we in een HRA (High Risk Area) terecht, we gaan Somalië passeren. En ook op zo’n groot schip moeten er dan maatregelen genomen worden. Een extra drill, zodat je weet wat je moet doen in geval van. Dus hangt er op het achterdek een soort prikkeldraad, maar dan met scheermesjes, over de railing en de brandspuiten staan standby. Verder moet je er om denken je cabin elke keer af te sluiten. En de deuren worden ’s nachts van binnen vergrendeld en er mag zo weinig mogelijk licht naar buiten schijnen, dus ook de raampjes in de deuren naar het dek worden geblindeerd. Beetje unheimisch, maar alla..

Van piraten trouwens helemaal niets gemerkt !!!

We hebben natuurlijk ook een bezoekje gebracht aan de machinekamer, waar de geweldige 12 cilinder motor de schroefas aandrijft. Het is wel een verademing qua geluid, dat op zo’n groot schip het stuurhuis en de machinekamer een heel eind uit elkaar liggen. Benedendeks staan dan ook fietsen voor de crew om dat hele stuk af te leggen.

En dan na 11 dagen varen komen we in Jeddah aan. We mogen geen drank in de cabin hebben, die gaat achter slot en grendel. En de klok gaat een uur terug i.v.m. de ramadan. Hier mogen we helaas niet van boord en moet onze medepassagiere Nadine zeer decent gekleed gaan.

De loods blijkt een zeer vriendelijke man te zijn, die ons keurig tegen de kant zet en dan met iedereen op de foto wil. Hij wijst ons ook op nog de fontein, die maar liefst 325 m hoog spuit en een gigantische vlag, die op 175 m hoogte boven op een gebouw wappert. Rare jongens, die …..

We naderen de haven van Jeddah

Na het vertrek is het nog een paar honderd km naar de ankerplaats voor het Suezkanaal om vandaar in konvooi naar Port Said te varen.

Dan varen we het echte kanaal in (links op de foto). Rechts zijn ze aan het uitbaggeren voor een tweede doorgang

En overal baggeraars vanuit de hele wereld. Ook Wagenborg (Nld) is aanwezig

Van een Egyptische koopman wordt het bootje langszij getakeld. Hij heeft alleen wat prullaria bij zich, maar verkoopt toch een paar souvenirs. Hij hangt tot Port Said met ons mee.

Ook varen we onder de Mubarak Peace Bridge bij El Qantara door. Deze brug is geopend in october 2001 en verbindt de continenten van Afrika en Eur-Azië en is gebouwd in vriendschap met Japan.

Het is een raar gezicht te varen door het kanaal en overal om je heen zand te zien, met zo nu en dan een stad en wegen, die verdwijnen in het zand. Toch wel indrukwekkend, mede door de militaire patrouilles, die je om de haverklap ziet.

Bij een tolpoort zie ik nog een Nederlandse vrachtwagen uit Grubbenvorst staan. Doet je toch wel goed iets van thuis te zien.

Heel veel gedenktekens aan oorlogen op de oevers (Sinaï kant)

Na Port Said is het nog een lange, beetje saaie tocht naar Algeciras(bij Gibraltar), maar na 6 dagen en veel dofijnen, die met ons meezwemmen, bereiken we Gibraltar. Eindelijk, na 17 dagen aan boord, mogen we de benen strekken in de havenstad Algeciras.

De scheepsagent, Pepe, nodigt ons uit voor een fiesta in de stad, ter ere van de maagd Carmen, wat we met beide handen aangrijpen. Met ons drieën en de kapitein gaan we met hem in de auto naar het centrum, waar een flamenco avond aan de gang is en het tevens ladies-night is. De alcohol stroomt rijkelijk en we gaan helemaal los. We dansen de flamenco alsof we nooit anders gedaan hebben.

Na een avond doorhalen is het de volgende dag weer vroeg op, want we gaan richting Hamburg.Onder Portugal door en erlangs en we varen richting Het Kanaal, dat we ’s nachts passeren. De temperatuur buiten is nu laag en er staat behoorlijk wind, zodat we bij een BBQ aan dek (onze 4de) de truien en jassen aan doen. Even wennen.

Bruin verbrand maar wel lekker

De hoeveelheid gefotografeerde zonsop- en ondergangen zijn niet te tellen, maar deze mag er ook zijn ergens op de Noordzee.

We varen langs de kust van Nederland en gaan richting Helgoland en varen ’s nachts de Elbe op. Tegen 7 uur liggen we tegen de kant in Hamburg en gaan de Duitse passagiers van boord.

Hier gaat ook de kapitein van boord en wordt vervangen door een andere Roemeense kapitein. Ik vaar nog mee terug naar Rotterdam.

Pas de volgende avond verlaten we de ligplaats om even verderop (bij Airbus) te wachten op hoog water. We vertrekken tegen middernacht en ik moet er tegen opstaan om Cuxhaven nog mee te maken.

Tijdens het wachten op hoog water komt de Mare Frisium (onder Nederlandse vlag) voorbij, een oude bekende, die ik in het Kielerkanaal ook al eens gespot heb.


Sunrise bij Cuxhaven

En dan als een speer naar Rotterdam, hoop ik, maar op een gegeven moment liggen we stil! Er ligt een ander schip op onze plaats en we moeten wachten tot die zo vriendelijk is om plaats te maken.

De scheepsagent heeft gelukkig mijn afhaler, mijn zoon, laten weten, dat het ietsjes later wordt. Uiteindelijk kan ik om half drie ’s nachts bij hem in de auto stappen en kan ik om half zes mijn voordeur openen.

We zijn weer thuis.

Een hele ervaring rijker. Het blijft voor mij de mooiste manier van reizen. Het is jammer, dat je op zo’n trip maar twee havens aanloopt, waar je kunt passagieren als je geluk hebt. Op een reis van 27 dagen en 9000 NM (16000 km) wel heel erg weinig. Maar ik zou en moest het Suezkanaal een keer doen en dan heb je weinig keus in schepen.

Met meerdere passagiers aan boord is toch wel prettig. Je kunt ervaringen uitwisselen en als je kort kunt passagieren is het ook wel handig met meerderen te zijn.

Ik ben nu bijna de hele wereld rondgevaren per schip. Alleen ontbreekt nog het stuk Hong Kong- Singapore. Maar wat in het vat zit verzuurt niet. Volgend jaar misschien, gekoppeld aan een korte vakantie in die buurt??

J. Gritter.